Sinds Piet Handvol met pensioen is doet hij aan steden trips. Zijn vrouw is er ook altijd bij. Soms gaan ze wel vijf keer per jaar. Parijs is een bruisende prachtige stad. Met mooie gebouwen, lekker eten en geweldige winkels. En, ondanks jeans, nog steeds het centrum van de mondiale mode. Het was niet helemaal Piet zijn ding, maar hij ging altijd graag mensen kijken, dat vond hij leuk en dat maakte alles goed. Deze keer onder het thema: Rijke mensen in hun natuurlijke biotoop.
En gelijk viel zijn oog op een hele dure damesmode en vooral tasjes-winkel met een enorme rij vrouwen, opgespoten lippen, uitpuilende tieten, onnatuurlijk bruin, tattoos, flitsende zonnebrillen die tot ver op straat stonden te wachten. Aan geld geen gebrek in ieder geval. Wat bleek, de rij was niet voor mensen met passie voor winkelen en geld uitgeven maar voor vrouwen die allemaal stonden te wachten om naar de wc te mogen. Hoewel ze net naar de wc was geweest moest zijn vrouw bij het aanzien van deze rij natuurlijk ook hoog nodig. Ze kwam glunderend terug. Een prachtige schone wc. Gewoon een klein paleis. Als je doortrok spoelde je als het ware meer schoonmaakmiddel dan grote boodschap door. Het rook er geweldig. Geen lucht van de standaard wc luchtverfrisser van de Lidl maar van parfum, zo lekker. En de kosten, het viel alles mee. Volgens haar beleving had het ook gerust honderd euro mogen kosten, maar dit was 25 euro. Dit was winkelen 2.0! Ze wilde morgen weer.
Dit maakt grote indruk op Piet. De zakenman in ruste. Twee Jaar geleden had hij zijn winkel – precies op tijd – aan de kant gedaan om van zijn pensioen te genieten, maar daar had hij veel verdriet van gehad. Zijn bankrekening was vol, maar zijn dagen waren leeg, en daar leed hij onder. Iedereen die hij tegenkwam hoorde je denken: Piet; wat ben jij oud geworden. En dat was zo, Piet zag er niet alleen oud uit, hij voelde zich ook oud. Maar die winkel, die kreeg hij niet uit zijn hoofd. Die deed wat met hem, die stak zijn vuurweer aan. Het vuur dat hij bijna verloren had. Zijn zakelijke instinkt was terug! Hij zag opeens de oplossing voor de lege winkelstraten. Heel Nederland staat er vol mee.
Hij zag het helemaal voor zich, hij zou voor een prikkie een winkel op een toplocatie kopen waarbij later de hele dag door, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat een hele rij wachtende vrouwen staat die graag veel willen betalen om bij hem op de wc te mogen. Het zou niet eens uitmaken of de winkel wat zou opleveren. Ieder eurootje was meegenomen. De wc, dat was de geldmachine. De inrichting van de winkel was zo gebeurd. Een paar vreselijk dure dingen die je toch niet verkoop en het luxe toilet. In het luxe toilet ging het meeste geld zitten. Design, spiegels, geurtjes, muziek, verwarmde of gekoelde wc bril, bidet, echt alles tip top. De ontwerper had zich helemaal uitgeleefd met AI. Je kon zelfs een maand abonnement kopen. Als je meer dan 1 x per dag ging dan had je de prijs er al uit. Als extraatje kon je als geregistreerde gebruiker aangeven wat je fijn vond tijds het toilet bezoek. Dat werd in je profiel bijgewerkt zodat het verblijf met deze instellingen de volgende keer nog aangenamer zou zijn.
Binnen drie maanden stond er niet alleen een rij vrouwen.
Het ging geweldig. Er stond een rij. Er stond een rij met een begin. En een rij zonder einde. Influencers. BN’ers. Vrouwen met zonnebrillen groter dan hun toekomst. Iedereen wilde naar binnen. Niet voor de wc.
Niet voor de winkel. Maar voor “de ervaring”. Piet keek. Piet rekende. Piet glimlachte. Hij opende een tweede vestiging. Toen een derde. Toen twaalf.
De naam werd aangepast. Van Handvol Mode naar: “Le Petit Moment”. Klonk Frans. Was duur. Was goed.
Het probleem was dat de klant vaak veel te lang op de wc bleef. Dat koste geld. Ze hadden al geprobeerd dat een bezoek te beperken door na een vaste tijd alle gezelligheid uit te schakelen, door de verlichting te vervangen door koud-witte TL waar de stortbak precies op je onderrug begon te druppelen. Maar dat bleek niet de oplossing. De klanten voelden zich misdeeld en kwamen uiteindelijk niet meer terug. Ook de abonnementsverkoop was volledig ingestort.
Maar ook hier kwam AI met de oplossing: ‘Voeg als laatste service de vibrator toe’ was het advies. En dat advies werkte, het happy end werd ervaren als een hoogtepunt van het bezoek. Daar konden ze – als ze daar behoefte aan hadden nog een sigaretje roken, maar de meesten gingen tevreden naar huis.